Spisek Darwina

Wrócił do Dwudziestu Okien akurat wtedy, gdy zaczynało padać. Wybrał numer Simona, ale nie odpowiadał, więc zostawił wiadomość. Rozejrzał się po pokoju, szukając liściku od Beth. Nic nie napisała. Uśmiechnął się, gdy zauważył, że posłała łóżko i ułożyła poduszki. Jego uwagę zwróciła szafka na książki, na której trzymał dziennik Lizzie. Leżał w tym samym miejscu, ale odwrócony, grzbietem do przodu, nie tak, jak go zostawił. Poczuł, że narasta w nim podejrzenie, a zaraz potem wybucha złość. Przeczytała go!
Wybiegł na ulicę i pomachał na taksówkę. Nie zatrzymała się. Puścił się więc biegiem, nie bacząc na lejący się strumieniami deszcz. Zadzwonił do tylnych drzwi. Otworzyła mu młoda kobieta, która przedstawiła się jako Alice. Obrzuciła go badawczym spojrzeniem i szybko odgadła, z kim ma do czynienia, co Hugh, mimo targającego nim wciąż oburzenia, uznał za dobry znak. Był całkiem przemoknięty, woda spływała z niego na kuchenną podłogę.
- Jest na górze. Pierwszy pokój po lewej stronie. Chwileczkę... - zatrzymała go Alice, po czym wyjęła z szuflady ręcznik i rzuciła mu.
Hugh osuszył szybko włosy i oddał ręcznik.
Drzwi sypialni były otwarte. Beth siedziała przy biurku i czytała coś. Nie wyglądała na zdziwioną jego widokiem. Gdy wszedł do pokoju, popatrzyła na niego spokojnie.
- Jak mogłaś zrobić coś takiego?! - krzyknął z oburzeniem.
- Chodzi ci o ten dziennik? O to, że go przeczytałam?

Po jej twarzy przebiegł cień, którego nie mógł rozszyfrować, bardziej mu to jednak wyglądało na wyraz niepewności niż poczucia winy.
- Tak, właśnie o to mi chodzi. Jakim prawem to zrobiłaś, do jasnej cholery?
Beth wstała z krzesła. W czarnych dżinsach i koszulce wyglądała bardzo szczupło.
- Pozwolisz mi się wytłumaczyć? - spytała, wsuwając palce w tylne kieszenie spodni, i zaczęła przechadzać się po pokoju.
- Czekam z niecierpliwością.
- Kiedy się obudziłam, rozglądałam się trochę. Nie miałam zamiaru myszkować po kątach, chociaż... można by to tak nazwać. Chciałam dowiedzieć się o tobie czegoś więcej. Byłam sama w pokoju mężczyzny, który jest dla mnie kimś ważnym. Wstyd się przyznać, ale uznałam to za znakomitą okazję. Kto by się oparł takiej pokusie?
Hugh przyglądał się jej w osłupieniu.
- No dobrze, może ty byś się oparł. Ja nie mogłam. Zobaczyłam leżącą na stoliku książkę, a kiedy ją otworzyłam i przeczytałam pierwszą stronę, już nie mogłam się oderwać. Pomyślałam sobie: Jezu, ale numer! To przecież pamiętnik córki Darwina! Lizzie, tak miała na imię, prawda? Skąd go wytrzasnąłeś?
- Mów dalej.
- No i przeczytałam go do końca. Jest naprawdę niesamowity. Przepraszam cię. Wiem, że nie powinnam. Po prostu ciekawiło mnie... wszystko, co należy do ciebie. Nie spodziewałam się znaleźć niczego dotyczącego Lizzie. Myślałam, że może uda mi się dowiedzieć czegoś więcej o tobie.
Gniew Hugh powoli opadał.
- Ale odłożyłaś go na miejsce w nadziei, że się nie zorientuję?
- Niezupełnie. Odwróciłam go, chciałam, żebyś to zauważył. Myślałam nawet, żeby zostawić ci wiadomość, ale nie wiedziałam, jak to ująć w słowa.

Jego złość stopniowo zaczęła ustępować miejsca obawie, że teraz kiedy Beth odkryła jego sekret, będzie chciała zrobić z niego użytek. Z drugiej strony dobrze byłoby mieć z kim to wszystko przedyskutować.
- Mogłaś mnie zapytać - powiedział.
- Zapytać? Przecież nie miałam pojęcia o jego istnieniu.
- Nie chodzi mi o dziennik. Mogłaś zapytać o moje badania.
- A ty mogłeś zapytać o moje. Trafiła w sedno.
- Widzę, że ta Lizzie bardzo cię interesuje, mam rację?
- Tak - odpowiedziała.
- A dlaczego?
- Dlatego, że... to moja... praprababka, jeśli dobrze policzyłam pokolenia.
Hugh otworzył usta i opadł na łóżko.
- Żartujesz sobie ze mnie?