Śliski 2 

— Skąd jedziecie?

— Z Siewieroreczeńska. Przytargaliśmy papierosy dla Trofima. Chcesz, mogę zorganizować sporą partię.

— Typu przesuszyć i zmielić? — uśmiechnąłem się. — Bierzecie od zwiadowców?

— A od kogo niby innego? Od przekupniów dostaniesz za potrójną cenę.

— Nie ma przecież żadnych zwiadowców — oświadczył nagle Misza.

— Tylko nie zacznij znów wykładać swoich chorych idei! — zaczął błagać Arkusza udając przerażenie.

— Dlaczego chorych? — Misza nie zauważył żartu.

— Powiedzcie sami, dlaczego do Siewieroreczeńska trafia tyle żarcia? Co, specjalnie do nich z tamtej strony idą fury wyładowane towarem? Eszelonami im żywność dostarczają?

— U nich granice są mniej stabilne — powiedział bardzo spokojnie Demin.

— Jakie niby granice? To wszystko to tylko jeden wielki eksperyment!

— Co wszystko? — nie zrozumiałem. Miałem swoje zdanie na temat tych, którzy dostarczają żywności w rejon Przygranicza, ale bardzo interesujące było poznać też opinie innych.

— Jasne! Przylecieli obcy i przerzucili nas tutaj — zachichotał Arkasza.

— Jacy znowu obcy? Przygranicze to eksperyment kagebowców. Wydzielili kawałek Syberii, wrzucili nas tutaj jako króliki doświadczalne i obserwują. A żebyśmy zbyt wcześnie nie zdechli z głodu, podkarmiają. W Siewieroreczeńsku zorganizowali odpowiednie urzędy, przyuczają ludzi i oni właśnie organizują dostawy.

— Wiesz, jeśli spojrzeć na sytuację z takiego punktu widzenia to coś w tym jest — zamyślił się Demin na chwilę, po czym znów zarżał Miszy prosto w twarz. — To bzdury! A gdyby nawet taki urząd powstał, to raczej w Mieście.

— Gówno! — Podniecony Michaił zamachał rękami, o mało nie zawadzając palcami twarzy rozmówcy. — Powiedz, co tak właściwie wiesz o Siewieroreczeńsku? Nic nie wiesz! Tam jest parlament i różne frakcje: kozacy, przemysłowcy, zwiadowcy… Tak się nie da, rozumiesz?! W naszych warunkach demokracja nie funkcjonuje! To znaczy, że ktoś tam siedzi w cieniu i pociąga za sznurki. Cholera, przecież prościej dostać się do Miasta, chociaż jesteśmy z nimi na noże. Z Siewieroreczeńska wszystkich imigrantów zaraz wywalają.

— Wciąż się kłócicie? — Podszedł do nas mężczyzna koło czterdziestki w lekkiej brezentowej kurtce. Taki zwyczajny gość — spotkasz na ulicy, nawet nie zwrócisz uwagi, ale Misza natychmiast się zamknął.

— Nie, to Misza się kłóci, a ja tylko słucham — Arkusza schował za plecy rękę z pojemnikiem.

— To co, orły, zapraszam do taboru.

— Dobrze, Piotrze Iwanowiczu — kiwnął głową Demin.

Pożegnali się ze mną i poszli do wozu. Jeszcze parę minut przyglądałem się chaosowi pod bramą, potem przeniosłem spojrzenie na niebo. Dlaczego tracimy czas?

— Zbiórka. Wyruszamy za pięć minut — rozległ się głos Grigorija. Niech to jasny gwint, przestraszyłem się. Nie mogłem się przyzwyczaić do działania amuletu.

Wszedłem między namioty, wypatrując towarzyszy. Są!

— Sopel! — Zamachała rękami Wiera.

Stanąłem jak wryty. Rozmawiający z Chanem szczupły mężczyzna, ubrany w luźną skórzaną kurtę, szare spodnie i wysoko sznurowane buty także mnie zauważył. Znałem tego człowieka doskonale: prosty nos, krótkie ciemne włosy z rzadką siwizną, na policzku charakterystyczne, przecinające się szramy. Krzyż.

Krzyż? A ten czego tutaj szuka? Jak nic chodzi mu o moją skromna osobę i sądząc po chmurnym spojrzeniu, nie mogę się spodziewać niczego dobrego. Skierował się wprost do mnie, przytrzymując pochwę długiej szabli. Dwóch patrolowych z kompanii dalekiego zwiadu szło za nim równo jak jeden organizm. Śmierdząca sprawa…

— Idziemy — Krzyż zatrzymał się trzy kroki przede mną, a patrolowi wycelowali we mnie automaty.

— Dokąd? — Z trudem przełknąłem ślinę. Grdyka drgnęła zdradziecko, co nie uszło uwagi dawnego mojego dowódcy. Że też zostawiłem karabin. Jakby co, nie zdążę wydobyć pistoletu. Ale i z długą bronią w takiej sytuacji nie miałbym większych szans.

— Gdzie trzeba, Sopel, gdzie trzeba — Uważnie obejrzał mnie od stóp od głów, westchnął ciężko. — Jesteś aresztowany pod zarzutem dezercji. Ręce trzymaj z daleka od noża…

— A czemu tak rozkazujesz, wujaszku? — Skądeś pojawił się Pierwszy.

Drugi wyszedł zza namiotu po przeciwnej stronie. Wokół nas nagle zrobiło się całkiem pusto. Kupujący, czując wiszące w powietrzu napięcie, czym prędzej oddalili się od naszej grupki. Patrolowi natychmiast zareagowali na pojawienie się uzbrojonych ludzi, skierowali na nich lufy. W odróżnieniu od nich, Krzyż pozostał zupełnie nieporuszony.

— Potrzebne ci to? — zapytał.

— Poczekajcie moment — poprosiłem, nie wypuszczając z dłoni rękojeści noża. Bijatyka nie była nikomu potrzebna. Szczególnie w takich warunkach. A niezależnie od rozwoju wypadków, to ja miałem w pierwszej kolejności otrzymać bilet na tamten świat. — To dowódca mojego byłego oddziału. Myślę, że zaszło tutaj małe nieporozumienie, które zaraz sobie wyjaśnimy.

— Czyżby? — zdziwił się szczerze Krzyż.

— Oczywiście — Nie odrywając od niego oczu, lewą ręką wyjąłem z kieszeni dokumenty, rzuciłem w jego stronę. — Rozkaz przeniesienia.

— Zabawne — Uśmiechnął się samymi kącikami warg. — Ale to nie rozwiązuje kwestii zwrotu otrzymanych z magazynu rzeczy na sumę dziewięciuset rubli.

Rzucił papiery z powrotem. Upadły na ziemię krok ode mnie. Mógłbym je podnieść z łatwością, ale wolałem nie próbować: wiedziałem, że jak tylko odwrócę wzrok, w mojej głowie pojawi się maleńka dziurka, która rozwiąże wszystkie kwestie i problemy na tym świecie.

— Jeśli jeszcze do was nie dotarło — Chan podszedł, pokazał blachę. — Drużyna.

— Co z tego? — Krzyż nawet na niego nie spojrzał.

— Właśnie to. Idźcie sobie po dobroci — Chan położył rękę na rozpiętej kaburze z pistoletem.

Zaraz się zacznie. Odetchnąłem głęboko, uspokajając nerwy, rozluźniłem mięśnie. Chan nie powinien brać się za spluwę. A jeśli już to nie za pistolet, lecz automat.

— A ty, Sopel, dlaczego nic nie mówisz? Wyślemy tych chłystków do diabła — odezwał się nagle Dymitr, kręcąc nóż między palcami.

Zaraz poleje się czyjaś krew.

— Co tu się dzieje? — Grigorij pojawił się w porę jak nigdy.

Towarzyszący mu Mielnikow i Jałtin rozeszli się w różne strony. Wujek Żenia wyjął „dziurkacz”, czarownik przeciągnął palcami po zrobionych ze szlachetnych kamieni guzikach kurtki. Zamigotały.