Sara

– Słyszałam, że dziś masz dekorację – dobiega mnie jej głos z łazienki w pokoju motelowym, gdzie mieszkamy w dwójkę. Płaci za niego jeden z jej stałych klientów, który regularnie tędy przejeżdża, bo ma taką trasę. Wiem, że Sara moczy się pod prysznicem.
– Pokój może sobie być marny, lokatorka skąpa jak stary kościelny, ale kobiecie potrzebny jest prysznic tak samo jak górnikowi po szychcie – powiada. Zatyka odpływ podpaskami i okłada brzegi brodzika ręcznikiem, żeby pogłębić go o kilka centymetrów. Wciska się w kąt, skulona jak sierota w domu zalanym przez powódź, a woda z prysznica leje się jej na głowę.
– Kiedy Glad wystawi cię do roboty, też będziesz moczyć tu siniaki.

Szperam przez chwilę w plastikowej dyplomatce, która zawsze jest na wpół spakowana. Wyjmuję czarny sweter, przykładam go do twarzy i wciągam w nozdrza znajomą woń Sary: zastały zapach dymu papierosowego i alkoholu. Nie zdołała się go pozbyć, choć spryskała sweter odświeżaczem powietrza.
– Niech cię Bóg broni ruszyć moją skórzaną spódnicę! – Jej krzyk przebija się przez szum cieknącej wody.

Odwracam się w stronę drzwi do łazienki, zbitych z cienkiej sklejki.
– Idę jako chłopiec – wołam.
Dobiega mnie jej śmiech, który ma znaczyć: „Tak ci się tylko wydaje”. Kopię w drzwi trochę mocniej, niż potrzeba.

Sara udaje, że też pamięta wszystkie te daty i nie rozmawia z Matką o niczym innym jak tylko o okresie. Zastanawiam się, czy warto by uświadomić Matce, ile razy Sara klęła na czym świat stoi, że musi znosić ten „dopust boży”.
Kiedy Matka Shapiro widzi, że kręcę się w pobliżu, zawsze kiwa na mnie ręką i zaprasza do ich wspólnego stolika. Przysiadam się, a ona częstuje mnie francuską tartą tatin z kiwi i orzechami. Pyta, jak mi idzie z klientami, a kiedy jej opowiadam, Sara przewraca oczami i patrzy wszędzie, byle nie na mnie. Zmuszam się, żeby odezwać się do niej, choć nie mam na to szczególnej ochoty. Sprzedaję jej fajne plotki z „Wiadomości ze świata”.
– W gazecie napisali, że podobno Elvis tak naprawdę był hermafrodytą.
– Czytałam to już – przerywa mi Sara opryskliwie i znów wywraca oczami.
– Dajcie spokój… – mówi Matka. – Po co tak sobie dogryzacie? Jesteście przecież rodziną, tak czy nie?

Źrenice Sary nagle robią się szersze. W tym momencie dociera do mnie, że nawet Matka Shapiro nie wie, kim jestem dla Sary.
Wstaję od stolika i z uśmiechem rzucam na odchodnym na tyle głośno, że kto ma dobre uszy, ten na pewno usłyszy:
– To jest moja matka.

Wychodzę z przyczepy i ruszam przed siebie. Wszyscy żegnają mnie wzrokiem. Glad nie pozwolił mi włożyć szpilek i zmusił do wyjścia w pantofelkach na płaskim obcasie. Mijam jasno oświetlone wejście do jadłodajni „Pod Gołębiami” i pogrążam się w półmroku parkingu dla ciężarówek, który rozjaśnia tylko ćmiące światło jarzeniowych latarni. Glad powiedział mi, gdzie parkuje Miły Facet. Piąta alejka, stanowisko numer siedem. Trafiam bez trudu. Jest na miejscu: zwyczajna ciężarówka, bez żadnych bajerów.

Lakier na drzwiach kabiny jest granatowy. Widzę w nim własne odbicie. Przyglądam się sobie, mrużąc oczy, udając, że to nie moja twarz, tylko Sary. Mam przedstawić się jako Słodka Wisienka, ale kiedy w odpowiedzi na pukanie słyszę „kto tam?”, usta składają się same i mimo woli mówię:
– Sara.