Trwa ładowanie...
d3y7vyj

Przeczytaj fragment książki ''W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił'' Macieja Stuhra

W książce "W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił" Maciej Stuhr daje się poznać jako znakomity obserwator rzeczywistości i mistrz puent. Pozwala spojrzeć na świat przedstawiony w krzywym zwierciadle. Czasem rozśmiesza, czasem wzrusza. Z wrodzoną inteligencją balansuje na granicy humoru i drwiny. Dostarcza rozrywki, ale przede wszystkim prowokuje do myślenia. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Zwierciadło prezentujemy fragment ksiązki.
Głosuj
Głosuj
Podziel się
Opinie
Przeczytaj fragment książki ''W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił'' Macieja Stuhra
(Materiały wydawcy)
d3y7vyj

*W książce "W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił" Maciej Stuhr daje się poznać jako znakomity obserwator rzeczywistości i mistrz puent. Pozwala spojrzeć na świat przedstawiony w krzywym zwierciadle. Czasem rozśmiesza, czasem wzrusza. Z wrodzoną inteligencją balansuje na granicy humoru i drwiny. Dostarcza rozrywki, ale przede wszystkim prowokuje do myślenia. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Zwierciadło prezentujemy fragment ksiązki. *

WSTĘP

Można powiedzieć, że pisałem tę książkę latami. Można też powiedzieć, że nie pisałem jej w ogóle. Pod koniec 2008 roku Manana Chyb zaprosiła mnie do współpracy w Zwierciadle. Od tej pory wydobywam z siebie przynajmniej jedną myśl w miesiącu, co uważam za swój osobisty sukces.

d3y7vyj

Można powiedzieć, że te myśli właściwie w ogóle się nie wiążą ze sobą. Jedne są do śmiechu, inne do zadumy, a jeszcze inne do niczego. Ale być może można zaryzykować stwierdzenie, że jednak coś je łączy. Odpowiedź na pytanie „A co mianowicie?” pozostawiam Państwu. Swoją delikatną sugestię zawarłem w końcówce felietonu Niech spokój pokona krzyk.

Kiedyś Piotr Najsztub zapytał mnie, czy lubię to, co piszę. Przyłapany na nieskromnym rumieńcu musiałem ze wstydem dać odpowiedź twierdzącą. „Czyli klasyczny grafoman!" – równie szczerze odpowiedział pan Piotr. I tu mała prośba do Państwa. Jeśli nie spodoba się Wam to, co przez te lata mąk twórczych ze mnie się wydobyło, a los zetknie nas kiedyś face to face, to proszę, nie mówcie mi tego, bo mi będzie bardzo przykro!

ZAMIAST PROLOGU

To piękna chwila siąść przed czystą kartką…

d3y7vyj

Różni ludzie są na świecie.

Zawsze chciałem być muzykiem rockowym.

Czy człowiek może zwariować od dziwnych myśli?

Czy pokazali Państwo kiedyś, na co Was stać?

d3y7vyj

To piękna chwila siąść przed czystą kartką…

Pałac Kultury to dziwny budynek, ale nie o tym chciałem tu pisać.

Długo, oj, długo zastanawiałem się, jak zacząć mój pierwszy felieton dla Państwa. Chodziłem wokół tego pierwszego zdania. Chodziłem, przymierzałem, szczerze mówiąc, nie znalazłem tego jednego, jedynego, którym bym się chciał z Państwem przywitać. Znalazłem sześć. Wybierzcie sobie, które się Wam najbardziej podoba. A teraz do rzeczy… Wyobraźmy sobie następującą sytuację. Żyje sobie na świecie człowiek o nazwisku Nacot. Ja wiem, nie jest to może częste nazwisko. Ale też nie jest tak, że takiego nazwiska nie potrafimy sobie w ogóle wyobrazić. W ramach powszechnie obowiązującej polszczyzny pana Nacota możemy chyba zaakceptować. Wyobraźmy sobie teraz, że nasz pan Nacot a przepiękną stać. No i dopiero teraz zaczynają się moje prawdziwe kłopoty. Bo o ile pana Nacota, jak i „Różnych ludzi, którzy są na świecie” byłbym w stanie Państwu jakoś mniej lub bardziej logicznie wytłumaczyć, o tyle ze stacią nie pójdzie już tak łatwo. Mianowicie dlatego, że ja sam nie bardzo mam pojęcie, czym rzeczona stać miałaby być… Mało
tego! Ja nawet nie umiałbym chyba powiedzieć, skąd pan Nacot ową stać wytrzasnął! Czy on ją dostał, czy on się z nią może nawet i urodził, wyhodował, kupił, przeszczepił sobie – nie wiem. Zabijcie mnie – nie wiem! Mogę jedynie domniemywać, że owa stać jest raczej godna pokazania.

Zademonstrowania, w sensie. Znaczy się, niedobrze, coby ona, ta stać, w ukryciu wciąż tkwiła. Jakże bowiem inaczej wytłumaczyć to, że od wielu miesięcy czołowy, najpopularniejszy wokalista w tym kraju (ten tekst nie służy pastwieniu się nad tym człowiekiem, nie będę więc wymieniał jego nazwiska ani nawet nazwy jego zespołu, załóżmy, na nasze potrzeby, że ów zespół nazywa się Czuj) śpiewa w każdym dostępnym środku masowego rażenia pieśń, w której refrenie wielokrotnie, na całe gardło, z niesłabnącym zapałem nawołuje: „Pokaż Nacocie stać!”?! A w chwilę potem, jakby zatrwożony wizją, że pan Nacot mógłby zademonstrować swą stać jakoś niedbale, chyłkiem jeno, pośpiesznie dodaje: „Ale nie jeden raz!!!”… Wydaje się, że pozostawanie staci pana Nacota w ukryciu i społecznej nieświadomości musi być wyłącznie kwestią czasu. Społeczna nieświadomość też ma swoje granice. W związku z tym z dnia na dzień w każdym zakątku Polski przybywa fanów, którzy coraz głośniej domagają się: „Pokaż Nacocie stać!!!!”.

d3y7vyj

No cóż… różni ludzie są na świecie. Jest gdzieś być może jakiś pan Nacot, jest gdzieś grupa Czuj (gdzie, to trudno powiedzieć, bo ponoć grają dużo koncertów. Dziś mają dwa. Oba w Krynicy. Tylko jeden w Górskiej, drugi w Morskiej). Gdzieś jesteście Wy, otwierając nowy numer „Zwierciadła”, i gdzieś też są ludzie, którzy mają pewne, hm… skrzywienie. Którym wystarczy puścić zwykły popowy przebój z pytaniem, na co ich stać, a oni od razu widzą stać pana Nacota. Którym wystarczy powiedzieć „A”, a oni nie odpowiedzą „B”, oni na ten przykład odpowiedzą: „Psik”. (Nawiasem mówiąc, niełatwo jest być takim człowiekiem, oj, niełatwo!) Czy tacy ludzie mogą publikować w „Zwierciadle”? No, chyba tylko na stronie opatrzonej dodatkiem: „W krzywym…”.

W książce "W krzywym zwierciadle. Ciąg dalszy nastąpił" Maciej Stuhr daje się poznać jako znakomity obserwator rzeczywistości i mistrz puent. Pozwala spojrzeć na świat przedstawiony w krzywym zwierciadle. Czasem rozśmiesza, czasem wzrusza. Z wrodzoną inteligencją balansuje na granicy humoru i drwiny. Dostarcza rozrywki, ale przede wszystkim prowokuje do myślenia. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Zwierciadło prezentujemy fragment ksiązki.

d3y7vyj

Podziel się opinią

Share

d3y7vyj

d3y7vyj