Krew mojej konkubiny

Kiedy znaleźli się na skrzyżowaniu, Simon włączył światła. Zastanawiał się, czemu ojciec usiadł z tyłu. Może z uwagi na czarnego portiera. Udawał mafiosa, żeby Albert tak właśnie go zapamiętał.

Do tego momentu wszystko szło jak w zegarku.
Po powrocie do domu prawie nie odzywali się do siebie. Matka przyniosła wielką torbę na śmieci, do której włożyli swoje ubrania, czerwoną spódniczkę, perukę i rękawiczki Susy. Ojciec otworzył skórzaną teczkę Tony'ego.

Były w niej trzy torebki białego proszku, przypuszczalnie heroiny, opakowanie niebieskich i różowych tabletek, brązowa papierowa torba, a w niej grube pliki starych banknotów powiązanych gumkami, rewolwer i coś, co wyglądało jak pistolet automatyczny rozłożony na części. Ojciec wyjął broń i położył na dywanie. Na rękach miał cały czas skórzane rękawiczki samochodowe.

- To luger - powiedział z odcieniem podziwu w głosie. - Brauning, dziewięć milimetrów.
Potem spróbował przymocować stalową rurkę do lufy tego czegoś, co wyglądało jak pistolet automatyczny.
- Tłumik.
Włożył broń z powrotem do skórzanej teczki i poszedł do sypialni. Obie kobiety siedziały na fotelach. Matka w czarnym kombinezonie, a siostra w czarnym staniku i figach.

W półmroku ich twarze promieniowały bladym światłem. Susy wyglądała jak mała dziewczynka, która została zgwałcona. Simon był zły na matkę, że pozwoliła ojcu wciągnąć ich do "tej sprawy". Gdyby protestowała, sprzeciwiała się, ojciec by się wycofał. Wiedziała, jak postawić na swoim, kiedy czegoś chciała.

Stawała wtedy naprzeciw męża, atakując go swoją żywotnością, żądzą życia, będącą jej siłą napędową, aż zamieniał się w bezwolne narzędzie, którym w gruncie rzeczy i tak był. Rodzice dobrze rozumieli się nawzajem. Ich przeżycia z dni Zagłady stworzyły między nimi jakieś tajne przymierze ofiar i ocalonych. Teraz on i Susy też tacy byli.

Ofiary i ocaleni, dwie owce w stadzie, naznaczone przez właściciela rozpalonym do białości żelazem.
Nosili piętno.