Ekwinokcjum

Deszcz nasilał się z każdą chwilą i Philip miał ochotę pobiec do samochodu po parasol, ale właśnie w tym momencie Monroe odwrócił się i zobaczył go.
– Pan Bainbridge. Dziś pracujemy sami?
Philip westchnął, włożył ręce do kieszeni i zaryzykował przelotny uśmiech.
– A my mamy dla pana coś specjalnego w ten ponury ranek. Radzę się przygotować.
– Jak to? Czyżby coś gorszego niż wczoraj?
– To zależy, jak mocny ma pan żołądek. Kolejna zamordowana dziewczyna. Kobieta uprawiająca jogging znalazła ją około siódmej. Eksperci twierdzą, że zginęła cztery, może sześć godzin temu. Proszę za mną. Nie będzie łatwo o właściwą pozycję do fotografowania. I niech pan uważa, jest ślisko.
Monroe wszedł na ścieżkę. Idąc za nim, Philip zauważył płachtę folii umocowaną do gałęzi drzewa rosnącego tuż nad brzegiem rzeki. Pojedynczy reflektor, zawieszony na najniższym konarze, oświetlał taflę wody. Po chwili byli już ledwie kilka stóp od brzegu i czerwonej rufy płaskodennej łodzi. Philip poczuł mdłości; stał jak skamieniały, ledwie ogarniając scenę, na którą patrzył.
Młoda kobieta półleżała na rufie łodzi. Ubrana w dżinsy i T-shirt wpatrywała się w brzeg niewidzącymi oczami. Wyglądała tak blado, jakby w jej ciele nie było ani kropli krwi. Miała szeroko rozpostarte ramiona, a lewa dłoń zwisała za burtą. Strugi krwi widać było na wewnętrznej stronie jej ramion i na barkach. Białka miały barwę intensywnej czerwieni od popękanych naczyń krwionośnych, lecz kolor krwi mąciła warstwa szklistego śluzu pokrywająca oczy. Gardło dziewczyny zostało rozcięte, a górna część czaszki – półkula kości, skóry i włosów – usunięta fachowo. Tam, gdzie niedawno znajdował się mózg, była jedynie czarno-czerwona pustka. W niektórych miejscach sprawca zeskrobał martwą tkankę, odsłaniając przeraźliwie czystą, białą kość.
We wnętrzu otwartej głowy Philip zauważył wypolerowaną srebrną monetę; lśniła efektownie. Była wierną kopią złotej monety, którą poprzedniej nocy trzymał w dłoni detektyw główny inspektor Monroe.