Almodovar. Rozmowy

Miło, że tak mówisz. To prawda, Javier Camara i Dańo Grandinetti doskonale zagrali te niezwykle trudne role. Nie jest to jednak mój pierwszy film, w którym główne role grają mężczyźni. Drżące ciało to bardzo męski film. W Matadorze i Prawie pożądania także o rozwoju akcji decydują mężczyźni. W Prawie pożądania nawet dziewczyna (Carmen Maura) była mężczyzną.

Jeśli tylko potrafią sprawić, że zapominam o tym, iż jestem reżyserem i scenarzystą, współpraca z kobietami i mężczyznami daje mi taką samą, olbrzymią satysfakcję. Muszę przyznać, że od czasu. gdy zacząłem kręcić filmy fabularne, odkryłem więcej dobrych aktorek niż aktorów. Może być to jednak spowodowane tym, że w moich filmach jest więcej ról kobiecych niż męskich.

Mówiąc ogólnie, kobiety bardziej mnie inspirują do pisania komedii, a mężczyźni - tragedii.

Niełatwo napisać scenariusz. Obiecuję, że będę się starał.

Nie wiem. Na pewno nie jest to western ani film o agentach CIA. Nie jest także filmem o przygodach Bonda ani obrazem historycznym.

Dokładnie siedem minut, kiedy cofamy się do 1924 roku.

W połowie filmu pielęgniarz Benigno, korzystając z jednego z niewielu wolnych wieczorów, wybiera się do kina, by obejrzeć hiszpański niemy film Malejący kochanek. Na ekranie pokazuję siedem minut tego filmu.

Nie, to zupełnie oddzielna historia. Zgadzam się jednak, że jej wprowadzenie było bardzo ryzykowne.

Teraz, kiedy skończyłem już film, nie obawiam się tego. Kiedy jednak kręciłem te nieme sceny, byłem przerażony. Nie mogłem spać, aż do chwili gdy zmontowałem ten fragment z resztą filmu (...).

Ten niemy film wcale nie jest odejściem od zasadniczej akcji.. Historia pielęgniarza Benigno nie zatrzymuje się na te siedem minut. Powiedziałbym raczej, że łączy się ona z historią, którą opowiada niemy film. Moim zamiarem od samego początku było użycie Malejącego kochanka jako zasłony.

To, co wydarza się w pokoju, w którym leży Alicia. Nie chciałem, żeby widz to zobaczył. Chodziło mi o to, by widzowie nie odkryli, co się stało, zanim nie dowiedzą się tego bohaterowie filmu. Nie chciałem, by ktokolwiek ujawnił ten sekret (...).

Także Marco dwa razy w filmie mówi o tym, że czuje się samotny. Samotność dotyka zresztą wszystkich bohaterów filmu. Alicia, Lydia, baletnica Katerina, ojciec Alicii, pielęgniarka zakochana w Benigno - wszyscy są samotni (...).

Przekład Wojciech Machowski, opracowanie Barbara Cisowska na podstawie materiałów promocyjnych producenta.

Tak, wszystkie te elementy są mi bardzo bliskie. Są to wyłącznie sprawy bardzo dla mnie ważne, które głęboko we mnie tkwią. Wszystko o mojej matce mówi o twórczości artystycznej, o kobietach, o mężczyznach, o życiu i śmierci, i jest to, bez wątpienia, jeden z moich filmów, w których panuje największa intensywność. Nie oznacza to wcale, że w pozostałych filmach są sceny banalne, ale w tym utworze chciałem dojść do istoty każdej sekwencji, wykorzystując elipsę, co stwarza właśnie wrażenie intensywności, być może chwilami nawet przesadnej i przygniatającej. Literatura, teatr, miłość dwóch kobiet, zraniona matka podejmująca walkę, prostytucja, Agrado i świat transwestytów są tematami, które podejmowałem już wcześniej, ale tym razem podchodzę do tych kwestii zupełnie inaczej. Myślę, że wykorzystując te same elementy i te same postaci, można zrealizować tysiące różnych filmów.

O ile nigdy nie pisałem scenariuszy z zamysłem parodiowania, to jednak zakonnice w Pośród ciemności celowo zaliczyłem do świata kiczu. W tamtym czasie moje punkty odniesienia związane były głównie ze światem filmu. Miałem przed oczami Sarę Montiel w rolach zakonnic, a także pewną odmianę hiszpal1skiego kina pop, prezentującego siostry zajmujące się ratowaniem lub wychowywaniem młodych dziewcząt. Był to rodzaj komedii muzycznych, dzięki którym wybiło się wiele debiutantek, późniejszych gwiazd kina, takich jak Marisol lub Rocio Dur cal. Pośród ciemności jest swego rodzaju odniesieniem do tego właśnie religijnego kina pop, a sposób przedstawienia bohaterów opiera się na przyjęciu humorystycznego dystansu. Dzisiaj, kiedy tworzę postać zakonnicy, myślę o prawdziwych siostrach, które prowadzą działalność charytatywną, a moje punkty odniesienia to między innymi artykuły publikowane w "El Pais". Postać grana przez Penelope może wydawać się przerysowana, ale należy do rzeczywistości, która w pewien sposób stanowi
przeciwiel1stwo kiczu. Pomysł na postać siostry Rosy powstał po przeczytaniu artykułu o zakonnicach niosących pomoc transwestytom, starających się umożliwić im zerwanie z prostytucją. Zacząłem gromadzić dokumentację dotyczącą tej działalności, co zawsze robię, przygotowując scenariusz, ponieważ byłem ciekaw, jak wyglądają ich wzajemne kontakty. Niestety nie uzyskaliśmy zgody, by przyjrzeć się temu dokładniej. W przeciwieństwie do zakonnic z filmu Pośród ciemności, które usiłowały ocalić młode grzesznice, siostra Rosa nikogo nie stara się ratować. Nie jest pewna ani Boga, ani czegokolwiek innego, jej życie, a więc i wiara, to rodzaj dryfowania. Penelope wniosła w tę postać coś bardzo oryginalnego i ważnego.

W poprzednich filmach matka zawsze była kobietą podobną do mojej matki, nawet w młodszym wcieleniu, tak jak Carmen Maura w Czym sobie na to zasłużyłam? Za każdym razem była to kobieta pochodząca z tej samej co ja warstwy społecznej. Tym razem jednak jest to osoba, która nie ma nic wspólnego ani z moją matką, ani z "tradycyjną" matką, do której przyzwyczailiśmy się dzięki Chus Lampreave. Manuela jest młodą, samotną Argentynką, a więc bardzo różni się od Becky del Paramo, dla której inspiracją była Lana Turner, a także Rocio Dur cal, wspomniana przeze mnie piosenkarka, która wyjechała do Meksyku i tam stała się wielką gwiazdą. Istnieje połączenie Meksyk - Madryd, takjak istnieje relacja Paryż - piersi - Barcelona.

Tak, poznałem wielu ludzi, którzy mieszkali w Paryżu, wszczepili tam sobie piersi i, tak jak Lola, przyjechali do pracy w Barcelonie. Postać ta wzorowana była bezpośrednio na pewnym transwestycie, właścicielu małej knajpki na barce w La Barceloneta, gdzie żył ze swoją żoną. Zakazywał jej noszenia minispódniczek, podczas gdy sam chodził w bikini. Kiedy opowiedziano mi tę historię, byłem zszokowany, gdyż stanowiło to idealną ilustrację całkowicie irracjonalnego zjawiska macho. Byłem pewien, że któregoś dnia wykorzystam tę historię. Prowadząc moje poszukiwania i pracując nad postacią Loli, odkryłem rzeczy zupełnie niewyobrażalne. Spotkałem czterdziestopięcioletniego transwestytę, który wraz ze swoim dwudziestoletnim synem, również transwestytą, uprawiał prostytucję na ulicy. Na urodziny syna jego ojciec i matka podarowali mu w prezencie operację wszczepienia piersi! Tak naprawdę wszystkie najbardziej szokujące sceny z filmu Wszystko o mojej matce inspirowane są rzeczywistością, ale i tak jej nie dorównują.