Agent

Terrence O'Grady poddał się bez walki. Tylko, że to wcale nie był Terrence O'Grady.
Zdaniem Sama, to że się w ogóle poddał, stanowiło dowód jego fałszywej tożsamości. Terry nie nawykł do pokory i bił się dosłownie o wszystko.

Pete szedł po lewej stronie, nieco z tyłu, za więźniem. Tylko w części podzielał wątpliwości Sama. Na pozór był to jednak Terrence. Miał te same kędzierzawe jasne włosy, nos jak u mopsa i niebieskie oczy, patrzące krzywo zza staroświeckich okularów w czarnej oprawce. Oprócz tego utykał na lewą nogę. Z akt wynikało, że okulał już dosyć dawno, podczas wypadku w kopalni, w Pasie Terado.

Zatrzymali się przed ceglanym murem. Idący na przedzie Russ uniósł rękę i dwukrotnie zastukał w ciężkie drewniane drzwi.
Chwilę czekali, zasłuchani w nocne odgłosy miasta. Potem drzwi odtworzyły się cicho, na dobrze naoliwionych zawiasach. Spojrzeli w głąb długiego korytarza.
Weszli. Pete mocno zacisnął zęby i wbił wzrok w plecy idącego przed nim człowieka. Tego, który zdaniem Sama wcale nie nazywał się Terrence O'Grady.

Szczupły więzień garbił się lekko, więc był niższy od Pete'a. Akta mówiły, że nie dorównywał wzrostem przeciętnemu Terrańczykowi. Do średniej brakowało mu dobrych piętnastu centymetrów. Nic więc dziwnego, że tak dobrze pasował do Sama. We dwóch stanowili znakomity zespół. Masywny Sam niemal bez wysiłku przenosił ciężki sprzęt górniczy, lecz nie potrafił tak jak mały Terry wciskać się w różne szczeliny, jamy i rozpadliny. A tam zwykle kryły się najbogatsze złoża.

Nieźle obłowili się na tej robocie. Potem Terry "przeszedł na emeryturę", kupił kawałek ziemi z atmosferą i zajął się uprawą roli, niańczeniem dzieci i polityką.
Osiem lat później Sam otrzymał pilną wiadomość od jego żony. Terrence O'Grady zniknął.
Jak przystało na dobrego kumpla, Sam rzucił wszystko i zabrał się do poszukiwań. Długo węszył po okolicy, rozmawiał z żoną i rodziną, wszystkim zadawał masę pytań. Wreszcie oznajmił, że Terry nie żyje, chociaż nie znaleziono jego ciała.

- Nie uciekłby tak bez słowa - mówił. - Był zbyt upartym marzycielem. Zawsze miał szczęście, więc ktoś go zabił, zanim na dobre się zestarzał.
Zaręczał wręcz, że Terry zginął gdzieś przed trzema laty.
Potem jednak zaczęły się przedziwne plotki i pojawił się pewien człowiek, który podawał się za Terry'ego i - co gorsza - faktycznie wyglądał jak Terry.
Pete skręcił za róg korytarza i cofnął się, żeby nie wpaść na idącego przed nim więźnia. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że bezwiednie przyspieszył kroku.
- Kurde, uważaj! - ostrym tonem szepnął Sam.
Znów skręcili i weszli do jasno oświetlonego, zupełnie pustego biura.
Fałszywy Terrence O'Grady prawie się uśmiechnął.

Od tego miejsca znał dokładny rozkład wszystkich czternastu pomieszczeń, napięcie w sieci elektrycznej, rozmieszczenie drzwi i okien, temperaturę panującą we wnętrzu, a nawet kolor dywanów. Pierwsza liczba psychicznej Pętli skoczyła z zero-siedem na zero-osiemdziesiąt pięć. Chwilę później druga zmieniła się z zero-pięć na zero-siedem. Pierwsza pokazywała Szansę Powodzenia, druga Szansę Przeżycia. SPW była wyraźnie wyższa od SPR.

Stanęli przed windą. Obie Szanse od razu wzrosły o następną wartość. Kiedy wysiedli na trzecim piętrze, Pętla zamigotała nagle i zgasła. Tuż przed akcją wzrastał margines błędu wszelkich przewidywań.

Biurko było przepiękne, wykonane ze sprowadzonej z Ziemi sekwoi, intarsjowanej drewnem tekowym. Człowiek, który za nim siedział, też był importowany z Ziemi, lecz wyglądał o wiele gorzej. Miał wydatny brzuch i gęstą czarną brodę. Pulchne dłonie opierał na błyszczącym blacie i z ciekawością spoglądał na nowoprzybyłych.
- Dziękuję panom - powiedział. - Możecie odstąpić od więźnia.
Russ i Skipper dali krok w tył. Fałszywy Terry został sam przed biurkiem pana Jaegera.
- Pan O'Grady, jak sądzę? - zamruczał Jaeger.
Szczupły człowieczek skłonił się od niechcenia. Ręce trzymał luźno zwieszone po bokach.
Jaeger wykrzywił usta ukryte w gąszczu brody. Wypielęgnowanym palcem stuknął w blat biurka.
- To kłamstwo - stwierdził sucho. - Dane mówią, że nie jesteś nawet Terrańczykiem! - Zadziwiająco szybko, jak na kogoś o tak potężnej tuszy, zerwał się z fotela i huknął pięścią w biurko. - Cholerny szpieg i przebieraniec! - ryknął. - Tak, tak, panie… O'Grady!

Pete drgnął, Sam skulił się, a Russ głośno przełknął ślinę.
Więzień po prostu wzruszył ramionami.
Nikt nie drgnął chyba przez minutę. Potem Jaeger wyprostował się i wyszedł zza biurka. Wypiął brzuch, wsunął kciuki w szlufki od pasa i z góry spojrzał na Terry'ego.
- Wie pan co, panie… O'Grady? - zapytał swobodniejszym tonem. - Mam wrażenie, że wśród was panuje głupie przekonanie o podrzędnej roli Terrańczyków. Innymi słowy, uważacie nas za idiotów. Nie wierzycie w potęgę Ziemi. Kpicie sobie z prawdziwych ludzi.

Pokręcił głową.
- Yxtrangowie prowadzą z nami wojnę i napadają na nasze statki. Liadenowie przejęli handel, a żółwie nas ignorują. Płacimy jakieś niebotyczne sumy w tak zwanych "zjednoczonych" portach. Co gorsza, każą płacić w kantrach, a nie w porządnych ziemskich bitach. Wciąż łamane są nasze prawa. Obywatele są szykanowani. Ba, nawet mordowani! To nas męczy, O'Grady. Potwornie męczy…
Szczupły człowieczek stał w milczeniu, w niedbałej pozie, z pustym wyrazem twarzy.
Jaeger pokiwał głową.
- Najwyższa pora, byście zaczęli traktować nas bardziej serio. Może nawet z pewnym szacunkiem? Wzajemna ufność i szacunek to pierwszy krok na drodze ku równości i poważaniu. Wiesz co? Wyświadczę ci pewną grzeczność, O'Grady. - Nagłym ruchem pochylił się w stronę więźnia. Jego broda znalazła się zaledwie o centymetr od gładkiej twarzy Terry'ego. - Pozwolę ci mówić. Tu i teraz. Powiesz mi wszystko: jak się nazywasz, skąd pochodzisz, kto cię tu przysłał, z iloma kobietami spałeś i co wczoraj jadłeś na kolację. Wszystko.

Wyprostował się i wrócił na miejsce za biurkiem. Oparł ręce na blacie.
- Do dzieła, O'Grady - powiedział z uśmiechem. - Mów, a może uratujesz życie.
Terry tylko roześmiał się krótko.
Jaeger zerwał się z fotela i z rozmachem wdusił ukryty przycisk.
Pete i Sam skoczyli w lewo, Russ i Skipper w prawo. Więzień nawet nie drgnął. Silny strumień wody rzucił go na ziemię i zepchnął aż na ścianę. Przyszpilony, z trudem usiłował podpełznąć do okna.
Jaeger wyłączył wodę. Więzień, ciężko dysząc, osunął na ziemię. Stłuczone okulary leżały pół metra od jego wyciągniętej ręki.

Russ silnym szarpnięciem postawił go na nogi. Terry zachwiał się i bezradnie spojrzał dookoła.
- Szuka okularów - mruknął Pete i podniósł pogiętą oprawkę.
- Nie będą mu już potrzebne - odparł Russ. Groźnie popatrzył na więźnia. Terry odpowiedział mu krzywym spojrzeniem.
- Zresztą jak chcesz… Możesz mu je oddać. - Russ popchnął więźnia w stronę biurka.
Pete podszedł bliżej.
- Panie Jaeger… - zaczął, tknięty nagłą myślą.
- Słucham.
- Jeżeli to naprawdę nie O'Grady, to dlaczego woda… nie rozmyła mu pudru, albo coś takiego?
Dla podkreślenia swoich słów energicznie pociągnął więźnia za włosy. Terry syknął i skrzywił się boleśnie.
- Operacja plastyczna? - spytał Jaeger. - Implanty? Zastrzyki zmieniające cerę? To przecież zupełnie nieważne. Ważniejszy - dla nas i dla niego - jest odczyt sondy. To kosmita. A O'Grady nie był kosmitą.
Spojrzał na więźnia, który właśnie odzyskał okulary i przecierał je teraz rąbkiem przemoczonej koszuli.
- No i jak tam, panie O'Grady? Co dalej? Długa śmierć, czy krótka pogawędka?
Zapadła cisza. Pete czuł, że serce wali mu jak młotem, ale starał się nie zwracać na to najmniejszej uwagi. Nie lubił tej części pracy.
Terry poruszył się. Umknął z rąk Russa i wyminął Skippera i Sama. Pchnął krzesło, mierząc w nogi Pete'a, i rzucił się w stronę biurka. Sam zdołał go złapać za ramię, lecz nagle wyleciał w górę i wylądował w kącie pomieszczenia. Terry tymczasem cisnął okularami w Jaegera i skoczył do okna.

Jeager stał za biurkiem, rycząc na całe gardło. Odruchowo złapał okulary. Więzień zatańczył między Russem i Skipperem. W pogoni za nim wpadli na siebie. Był już za oknem, zanim Pete poczuł woń akronitu. Jak oszalały odwrócił się na pięcie i pognał w głąb korytarza.
Wybuch zabił Jaegera i odrzucił Pete'a o dobre trzy i pół metra.