Czy tak naprawdę wiemy dlaczego i po co żyjemy? A może tuż za rogiem czeka na nas ta nić przeznaczenia, którą przez przypadek ktoś upuścił, zaraz po naszym narodzeniu. Zbyt zdziwiony tym, co zobaczył. Bo w końcu kto nam udowodni, że na pewno jesteśmy dziećmi swoich rodziców? Podobieństwo? Głupota! W końcu i tak wszyscy pochodzimy od pierwszej małpy, albo tudzież jak kto woli od Adama i jego żebra. Wszyscy jesteśmy jakoś podobni. Zresztą jeżeli wiemy, że nasi rodzice to ci, którzy „umilają” nam życie, zawsze każdy znajdzie nam jakieś podobieństwo. Nawet jeżeli my jedyni z rodziny mamy czarne i skośne oczy. Zawsze można to zrzucić na karb błędu genetycznego.

A jeżeli to ktoś inny, nieznany, wziął udział w dziele naszego stworzenia? To co? A jeżeli ten ktoś był... kluczem, który rozwiąże wiszącą nad światem klątwę? A dokładniej jednym z kluczy... jednym z czterech kluczy. „Przysięgnij, że go odszukasz... Przysięgnij na moją śmierć! Odszukasz ojca we wsi Przetrwanie, odszukasz profesora, odszukasz świętego, tylko we czterech możecie ocalić... Ludzkość.”