W serii Nowa Proza Polska prezentowane jest pisarstwo zarówno znanych i lubianych autorów, jak i literatów mało znanych lub dopiero debiutujących. W gronie pierwszych znajdziemy między innymi: Jerzego Pilcha, Henryka Grynberga czy Edwarda Redlińskiego, wśród drugich: Mariusza Maślankę (z debiutancką powieścią Bidul) czy chociażby Juliusza Strachotę, pracownika... firmy informatycznej, który w zeszłym roku zadebiutował na łamach „Czasu kultury”. Swoje miniopowiadanka Strachota zebrał w zgrabny, choć maleńki, bo liczący trochę ponad sto stron, nie wliczam w to stronic nie zaczernionych drukiem, tomik Oprócz marzeń warto mieć papierosy. Podobno jest to doskonała lektura „dla wszystkich lekko szalonych i otwartych na ciekawą literaturę”. Dodałabym jeszcze, że również dla tych, którzy mają szczególne upodobanie do absurdu. Tytuł tomiku, muszę przyznać, wydał mi się dość interesujący, choć zahacza o konwencję, wszak marzenia mogą rozwiać się równie dobrze, jak dymek z papierosa. Rozwiane marzenia niezbyt przyjemna rzecz, podobnie zresztą jak dym papierosowy, więc czemu warto mieć papierosy, przyznam, nie wiem. To znaczy wiem, miało być absurdalnie...

O ile w tytule absurdu nie widać, wszak standardowe rozwiązanie, że gdy marzenia prysną jak bańka mydlana, w pogotowiu co niektórzy trzymają różne trutki-używki, tak w samych opowiadaniach znajdziemy sporo nonsensów. Poczynając od napotykania na swojej drodze nieżyjących osób, poprzez wskakiwanie na dwudzieste czwarte piętro, po poznawanie dziewczyn-miłości na wycieczkach klasowych w obozie koncentracyjnym oraz jednoczesność bycia dzieckiem i dorosłym (zarówno fizycznie jak i mentalnie). To tylko niektóre absurdalne elementy, pojawiające się w tych lapidarnych opowiadaniach Strachoty, okraszonych po wielekroć, choć nie wszystkie, dymkiem z papierosa, zapachem petów, paleniem i ćmieniem tychże.

No i tutaj pojawia się moja mała rozterka, a zarazem problem z biciem czytelniczych pokłonów pod adresem autora, jego pióra i samych opowiadań zawartych w Oprócz marzeń warto mieć papierosy. Może podobać się operowanie przez autora absurdem i mnie osobiście mniej czy bardziej się ono podoba. Mogą się podobać lekkie zawirowania, zwariowania i szaleństwa w tej prozie i mnie się podobają. Krótkie zdania, mini forma, interesująca i przystająca do treści prezentowanych w opowiadankach Strachoty ilustracja Tomasza Wawera na okładce również. Nie, tej prozie, mówię za brak konsekwencji. Jak już na dymek papierosowy się w tytule zdecydowaliśmy, to niech będzie on jakimś wspólnym mianownikiem tego, co prezentujemy czytelnikowi. Tymczasem Strachota w jednym opowiadaniu zaczadza nas papierochowym dymem i pyłem, w drugim mamy tylko lekką mgiełkę, w kolejnym spoiwo – papieros nie pojawia się wcale. I gdzie tu konsekwencja? Złamana na rzecz absurdu?